Fiction

<<Katekyo Hitman Reborn! fanfic>>

Yamamoto x Hibari

**********************

Day01

**********************

6.30 น.

แสงแดดอ่อนๆส่องตรงเข้ามาผ่านหน้าต่าง กระทบเข้ากับเปลือกตาของหนุ่มน้อยผมดำ ทำให้เจ้าตัวต้องตื่นขึ้นอย่างไม่เต็มใจนัก

เช้าแล้วสินะ... ร่างบางค่อยๆพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงก่อนที่จะเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างไม่รีบร้อนอะไร

6.45 น.

หลังอาหารมื้อเช้า จานข้าวที่ว่างเปล่าถูกวางลงในอ่างล้างจานท้ายครัวอย่างเบามือ เด็กหนุ่มล้างจานจนสะอาดใสก่อนจะเช็ดมือด้วยผ้าขาวที่แขวนอยู่ข้างๆ มือทั้ง2ที่แห้งสนิทบรรจงจัดเครื่องแบบนักเรียนจนเรียบร้อยทุกกระเบียด สายตาคมทอดมองไปยังกระจกเพื่อสังเกตว่าเสื้อกักคุรันของเขาถูกระเบียบดี จึงสาวเท้าออกจากบ้านไปอย่างใจเย็น

7.00 น.

ประตูห้องรับแขกโรงเรียนนามิโมริถูกเปิดออก ก่อนจะนำพาร่างของเด็กหนุ่มเข้าห้องมาอย่างสงบ เขาเดินไปที่โต๊ะทำงาน นั่งลง และเริ่มหยิบเอกสารต่างๆที่กองเต็มโต๊ะมาตรวจดูตามหน้าที่ หัวหน้าคณะกรรมการรักษาระเบียบ ด้วยสีหน้าที่เบื่อหน่าย...

ตื่นแต่เช้า.....มาโรงเรียนแต่เช้า......นั่งทำงานแต่เช้า.....เรียนหนังสือ....แล้วก็นั่งทำงานอยู่อย่างนั้นจนเย็น ซ้ำซาก...จำเจ...วันๆหนึ่งในชีวิตของเขาช่างผ่านไปอย่างไร้ค่าเสียจริง ...

วิ่งเลย!ยามาโมโตะ!! เก็บโฮมเพลทให้ได้เลยนะ!! เสียงตะโกนดังลั่นจากสนามด้านล่าง ทำให้เด็กหนุ่มหลุดจากภวังค์ก่อนจะมองลงไปยังต้นเสียงเมื่อครู่

ณ.กลางสนามโรงเรียนนั้น นักเรียนม.2สิบกว่าคนนั้น กำลังขะมักเขม้นกับการซ้อมเบสบอลเนื่องจากฤดูแห่งการแข่งขันที่กำลังกระชั้นเข้ามา...

..นี่...ชมรมเบสบอลโรงเรียนเรา...มาซ้อมกันแต่เช้าขนาดนี้เชียวหรือนี่? สายตาของเขาทอดมองไปกลางสนามด้วยความแปลกใจ ก่อนที่จะไปสะดุดตาอยู่ที่เด็กหนุ่มคนหนึ่ง

เยี่ยมเลยยามาโมโตะ! ถ้ามีนายอยู่กับเรา นามิโมริต้องเข้าถึงรอบชิงได้แน่ๆ!!

ฮ่าๆๆ...เพราะทุกคนต่างหากล่ะ ฉันมันก็แค่ส่วนหนึ่งของทีม ไม่ใช่อะไรที่สำคัญขนาดนั้น...ถ้าไม่มีพวกเรา ก็คงไปไม่รอดหรอก

รอยยิ้มที่ราวกับแสงอาทิตย์อบอุ่นของSทีมนามิโมรินั้น ทำเอาใบหน้าของกรรมการรักษาระเบียบแดงก่ำ เขาเดินก้าวเข้าไปใกล้หน้าต่างโดยหวังว่าจะได้ยินบทสนทนาของกลุ่มนักกีฬาชัดขึ้นบ้าง แม้จะเพียงเล็กน้อยก็ตาม...

นัยน์ตาสีฟ้าคู่สวยจ้องมองไปที่ยามาโมโตะอย่างไม่กระพริบ ใบหน้าคมคายหล่อเหลา ดวงตาสีน้ำตาลคู่สวยและผมดำสนิทช่างเหมาะกับผิวเกรียมแดดนิดๆเหลือเกิน รอยยิ้มและน้ำเสียงอบอุ่นเป็นกันเอง ร่างกายของนักกีฬาสมส่วนที่ชุ่มเหงื่อดูเซ็กซี่เสียจนแค่เพียงมองก็ใจสั่น สำหรับคนอย่างนั้นแล้ว...คงมีสาวๆมากหน้าหลายตารุมล้อม นิสัยแบบนี้ก็คงมีเพื่อนมากมาย จะเรียกว่าเป็นคนที่น่าอิจฉาก็ว่าได้...

ตัวเขาเอง...ก็อยากที่จะอยู่ในโลกแบบนั้นบ้างเหมือนกัน ไม่ได้เกิดมาเพียงเพื่ออยู่ในโลกที่น่าเบื่อนี่คนเดียวซะหน่อย....เขาเองก็อยากมีเพื่อน หัวเราะสนุก คุยกันถึงเรื่องต่างๆได้บ้าง อยากมีเพื่อนกลับบ้านด้วยกัน ถามถึงเรื่องมื้อเย็นเมื่อวาน หรือชวนกันไปเที่ยวในวันหยุด...

ราวกับคำถามต่างๆจะประดังเข้ามา เพราะอะไรกัน...ความต่างกันนี่คืออะไร....หรือ..จะเป็นเพราะว่าตัวเขาที่เอาแต่นั่งคุดคู้อยู่ในห้องกรรมการบ้าๆนี่ ทำงานทั้งวัน...นั่นสินะ แล้วจะหาเวลาที่ไหนไปอยู่กับคนอื่นๆล่ะ ...พอเหอะ เลิกเหอะ ไม่เห็นว่าเป็นต่อแล้วจะมีอะไรเลย ยิ่งใหญ่ไปก็เท่านั้น พาลแต่จะทำให้ทุกคนยิ่งถอยห่างเขาไป ..แต่ถ้าเลิก...แล้วจะทำยังไงดี คนที่มีชื่อเสียงน่ากลัวอย่างเขา จะไปที่ไหนก็คงมีแต่คนผลักไส หวาดกลัว ถึงจะมีคนรับในตัวของเขาได้ เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำตัวยังไง ก็อยู่คนเดียวมาเสมอนี่นา...

.....

..........

..จริงสิ....ถ้าเป็นวิธีนั้นล่ะ??

นัยน์ตาฟ้ามองผ่านหน้าต่างไปที่กลางสนามอีกครั้ง....

ไม่มีทางหรอก...มันจะสำเร็จได้ไง...เรื่องบ้าๆแบบนี้คงไม่มีทางเกิดขึ้นอยู่แล้วล่ะ เสียงหัวเราะชืดๆลอดออกมาจากปากของฮิบาริ... ความมืดค่อยๆปกคลุมห้องอีกครั้ง ก่อนที่ประโยคหนึ่งจะหลุดออกมาจากปากของเด็กหนุ่มผมดำคนนั้น

...ก็ดีกว่าไม่ทำอะไร...ลองพยายามเปลี่ยนดู ..ไม่แน่ว่าฉัน...อาจจะหนีออกจากกรงนี่ได้ก็เป็นได้นะ

...มือขวายกขึ้นกลัดเข็มกลัดที่แขนเสื้อซ้ายออก ก่อนจะถอดป้ายกรรมการรักษาระเบียบวางทิ้งไว้บนโต๊ะแล้วเดินออกจากห้องไป...

.......

ใช้ไม่ได้ๆ! ตีลูกแบบนี้ถึงเวลาแข่งจริงก็ถูกจับทางออกหมดสิ!! ทาเคชิ...นายมาตีให้พวกมือตีฝีมืออ่อนพวกนี้เห็นซิว่ามือตีจริงๆเขาต้องตีกันแบบไหน! เสียงบ่นของกัปตันทีมดังระงม เมื่อการฝึกซ้อมไม่เป็นไปอย่างที่คิดไว้ ทำให้มือตีได้แต่ยิ้มเจื่อนๆ แล้วให้ยามาโมโตะออกมาแสดงฝีมือของSทีมให้เห็น

เอ้า...ดูให้ดีนะทุกคน... ฮิคารุ ขว้างลูกเลย!

สิ้นเสียงคำสั่ง ลูกเบสบอลก็พุ่งเข้าหายามาโมโตะด้วยความเร็ว สายตาจับจ้องที่ลูกเบสบอลที่พุ่งตรงเข้ามา มือทั้ง2กำไม้เบสบอลแน่น ก่อนจะหวดไม้แหวกอากาศตามที่เคยฝึกซ้อมอยู่ทุกๆครั้ง และ...

-------เปรี้ยง-------

ลูกกระทบเข้ากับไม้อย่างจัง ก่อนจะลอยกลับไปด้วยความเร็วที่มากกว่าเดิม สมาชิกทีมต่างจ้องยามาโมโตะตาค้างด้วยความตกตะลึง

โหยยย...อะไรจะตาดีแรงดีปานนั้น ..จะวิ่งไปเก็บทันมั้ยเนี่ย?

เอาล่ะทุกคน..ฝึกให้ได้อย่างทาเคชิเขานะ รับรองว่ารอบชิงไม่ใช่ฝันแน่...อ้าว เฮ้ย!!ระวังงงง!!!

ทางที่ลูกบอลพุ่งไปนั้น ปรากฏร่างของเด็กหนุ่มในชุดเบสบอลนามิโมริ ผิวขาวเนียนราวกับไม่เคยได้ตากแดดตากฝน ร่างบางที่ดูไม่มีกำลัง พร้อมกับสวมหมวกแก๊ปปิดทับผมดำยุ่งข้างใต้ เดินเข้ามาขวางไว้พอดี ถ้าโดนลูกบอลกระแทกเข้า แม้จะไม่ถึงกับอันตรายอะไรมากมาย แต่ก็คงถึงกับสลบได้เลยทีเดียว..

นายคนนั้นน่ะ หลบ!!

---- ปับ -----